سیاست روز 9 ارديبهشت 1398 ساعت 23:04 http://siasatrooz.ir/vdcjxoevtuqeymz.fsfu.html -------------------------------------------------- عنوان : همه یاری کنند تا دولت کشورداری کند! به کدامین دلیل مستدل ناچاریم درحالی‌که می‌دانیم یکی از مشکلات افزایش بی‌رویه هزینه‌ها تورم و... -------------------------------------------------- متن : به کدامین دلیل مستدل ناچاریم درحالی که می دانیم یکی از مشکلات افزایش بی رویه هزینه ها تورم و فربگی دولت بوده و در این برهه از زمان حساس که به دلیل رکود و تورم شکننده همچنان سکه ای سیاه زیر پای فیل است و برای به دست آوردن یک دلار نفتی باید از هفت خوان رستم گذشت بازهم اصرار داشته باشیم وزارتخانه و سازمان های جدیدی ایجاد شوند تا مطالبه گران فاقد مسند و مقام کلیدی به جامانده از قطار اصلاحات بتوانند این یکی دو سال باقیمانده را بر مسند وزارت و معاونت ها و مدیریت های کل آن تکیه بزنند تا این گونه مطالبات خود را در دقیقه نود هم که شده به چنگ آورده باشند؟! درحالی که بر اساس گزارش های مستند هم اکنون تعداد نیروهای شاغل در ارگان های کشور ده برابر میانگین جهانی است! پیرامون این چالش های موجود در دامنه دولت امید اردیبهشت ماه سال ۹۵ یکی از روزنامه های کشور سرمقاله ای از قول نویسنده همین مطلبی که روبروی شماست و افزون بر هشت هزار کلمه در دو و نیم صفحه که طولانی ترین سرمقاله تاریخ رسانه ها لقب گرفت و تحت عنوان هفتصد گام به کدامین سو انتشار یافت تحلیلی بر تلاش های ابرازی دولت یازدهم طی چهارساله آن و اعلام شده در تارنمای خود بود که امروز باید به بیش از هزار گام رسیده باشد هر آنچه به نظر می رسد را ابراز نمود! که گویا هیچکدام توجیه زیرساختی و اقتصادی نداشته و شرایط گام اول برای ورود به چهل ساله دوم انقلاب اسلامی را تأمین نکرده اند. شاید دولت یازدهم که تنها حضور پررنگ خود را کم وبیش در دولت دوازدهم هم ادامه داد شاهکاری مهمتر از برجام برای ارائه نداشته باشد اما نباید از یاد برد که مقام معظم رهبری به پشتوانه درایت و خصلت ذات شخصی خود و استواری بر حفظ ارزش ها همیشه سعی داشته اند تا به آحاد جامعه بخصوص منتخبان و فرهیختگان و مسئولان میدان بدهند تا ابراز نظر و عقیده نمایند درحالی که قبل از شروع تلاش های برجام به صراحت فرمودند: به وعده ها و قول های آمریکا اعتماد ندارند که حداقل آویزه گوش مجریان باشد زیرا آن ها مو می دیدند و ایشان پیچش مو که سران و لابی های دولت آمریکا از تأسیس تاکنون و در طول تاریخ همیشه نظراتی متزلزل داشته اند و دیدیم که همه رفت وآمدهای فشرده و نفس گیری که تقریباً طول چهارساله دولت یازدهم را به خود اختصاص داد به جز هزینه های سنگین و اتلاف اوقات پرارزش و حساس کشور رهاورد دیگری نداشت که البته خسارات و پیامدهای منفی جدی و غیرقابل جبرانی راهم به همراه آورد و تحریم های جدید و خلاف اصول منشور ملل متحد هم به آن افزون گردید. شاید گروهی بر این عقیده باقی مانده باشند که به دست آوردن چند فروند هواپیمای مسافربری ملخی ATR یکی از رهاوردهای برجام پرهزینه است درحالی که این اتفاق را نمی توان امتیاز به حساب آورد که موفقیت قابل توجهی نیست زیرا در دولت دهم دیدیم یک ایر لاینی خصوصی تعداد قابل ملاحظه تری از فوکرهای ۱۰۰ را با کمیت و کیفیتی بهتر و شرایطی سهل از طریق دلالان جهت مجموعه خود خریداری که هم اکنون در آسمان کشور جولان می دهند! این پیمان ناکام که هنوز هم به صورت یک جانبه همه شرایط آن از طرف کشور ما اجرا و به آن احترام گذاشته می شود اما دیگر اعضای ۱+۵ به غش در معامله پرداخته و حذف سوئیفت را نیز به آن افزودند که امروز بعضی از کشورهای اروپایی به آن تمکین کرده تا تحریم های ابعاد سلامتی جامعه را به آن بیفزایند و از کمپانی هایی در این زمینه بخواهند تا خواسته های آمریکا را جامه عمل بپوشانند و معدودی از داروهای استراتژیک همچون قرص پیشگیری از انعقاد خون را که نام اصلی آن کمادین و ساخته آمریکا است و در سوئد، انگلیس و کانادا با نشان وارفارین تولید می گردد را ناچار سازند از تحویل این داروی حیاتی به ایران در سایه تحریم های جدید خودداری کنند! که به صورت چمدانی وارد شود! از سویی ملزومات حساس ارتوپدی ازجمله بریس ها نیز به همین ترتیب اما از مسیر مناطقی همچون سلیمانیه کردستان عراق به نیازمندان برسد که این روزها می توان به ممانعت از ورود کمک های نقدی و جنسی ایرانیان مقیم خارج از کشور به زلزله زدگان اشاره کرد که به تحریم ها افزود شده! حال آنکه این ها و ده ها مورد دیگر همگی از رهاوردهای پدیده ناموفق برجامی است که دولت امید به پشتوانه اعتدال و تعامل در دوران چهار سال اول با خود به ارمغان آورد. جامعه یکپارچه ایرانیان چه در داخل و چه در خارج وظیفه عقلانی خود را در همه زمینه ها برای اعتلای کشور و حفظ آئین ناب محمدی به انجام رساندند و برای بقاء آن از همه چیز خود هزینه نمودند تا مجریان بتوانند به پشتوانه این ایثارها خدمتگزاری نمونه باشند که در این میان نهادها از پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تا به امروز خوش درخشیدند تا ملت را همچنان امیدوار نگه دارند درحالی که رکود و تورم طی همه این سال ها افزایش می یافت که شاید با توجه به فشارهای بیرونی طبیعی به نظر می رسید اما امروز چگونه باید گام دوم انقلاب را با این ضعف مدیریتی در قوه مجریه برداشت؟ همه مشکلات را نمی توان زاییده فشارهای بیرونی دانست زیرا این کشور توانایی ها و سرمایه های کلانی در خود دارد اما زمانی که هزینه های زائد در بخش هایی از قوه مجریه سر به جهنم می گذارند چطور می شود امیدوار بود تا اهداف عالیه نظام در کوتاه ترین زمان ممکن به نتایج ایده آل برسند؟ آن هایی که سنگ کشورهای غربی را مرتباً به سینه می کوبند بگویند چه کرده اند که هنوز هم اکثریت بالاتفاق نیروهای مازاد دولت فربه تمام اوقات خود را پشت میزهایشان صرف گذراندن در شبکه های اجتماعی طی می کنند درحالی که در همان کشورهای موردنظرشان در ساعات کاری گوشی های همراه خاموش است و کارکنان هیچ واحدی حق انجام مکالمات تلفنی و دیگر فعالیت های شخصی را به جز ۴۵ دقیقه وقت ناهار نخواهند داشت! که امروز گوشه ای از پیامدهای تأسف بار این بازی گوشی ها را در بارندگی هایی که می توانست نعمت باشد می بینیم که به نوعی نغمت تبدیل شده است! رسانه ملی که چهارچوب خود را دارد و از آن بیرون نمی آید اما مکتوب ها طی این دوران چهل ساله چند میلیون کلمه پیرامون رسوب های پشت و بعد از سدهای تازه ساز مطلب نوشتند و چه نقدهایی درباره جانمایی آن ها شد که خساراتی نیز برای فرهنگ و تمدن سرزمین به همراه داشته اما دولت ها همچنان بخیه به آب دوغ زدند! و مسیل ها و مصب ها و آبرفت ها را نادیده انگاشتند تا به محملی برای اخذ درآمدهای ناروای شهرداری ها و دیگر ارگان های هر منطقه تبدیل شوند و میراث داران را به درد چه کنم چه کنم دچار نماید! حوادث به ظاهر کوچک اما هشداردهنده طی دهه گذشته می توانست آژیر خطری باشد تا مسئولان و برنامه ریزان را ملتفت نماید که بزرگترها درراه اند! آن ها اگر خودشان همه توانایی انجام را در خود نمی دیدند اما می توانستند از این همه پشتیبانان بی ادعا که امروز در دامنه سیلاب ها به عرض اندام پرداختند استفاده کرده و زیرساخت ها را در زمان خود اصلاح نمایند. چگونه می توان طی چهل سال گذشته ایثارها و خدمات آن ها را به آحاد جامعه در داخل و خارج از کشور که از طریق نهادهایی که ارتباط چندانی با زیرمجموعه دولت ها نداشتند اما همیشه و همه جا از دل وجان در خدمت مردم بوده و هستند نادیده انگاشت که امروز هم اگر نبودند تا بدون دعوت و تنها بر اساس احساس تعهد و وظیفه که در وجودشان نهادینه شده بسیج گونه به سوی خدمت بشتابند و تقریباً تمامی وظائفی را که قانونا به عهده دولت گذاشته بیش از توانشان انجام دهند معلوم نبود میزان خسارات چه فاجعه جبران ناپذیری را برای کشور ایجاد می نمود. آن ها نه تنها دولتمردان بلکه آحاد جامعه را همچون گذشته مدیون خود کردند زیرا درحالی که حافظ مرزها و حاکمیت و نظام از تجاوز بیگانگان هستند به تلاش های انسان دوستانه می پردازند که قسمتی از آن وظیفه بخش های بهزیستی و خدمات رسانی دولت است که رقم قابل توجهی از بودجه هرسال به آن ها اختصاص دارد. اگرچه کمیته امداد امام خمینی (ره) نهادی است که باید به رفع مشکلات دست تنگان بپردازد اما امروز دیگر نمی تواند خود را قانع کند تا تنها به چهارچوب تعیین شده خود بیندیشد بنابراین کاری می کند کارستان. همانگونه که ارتش دراین باره پا را فراتر از تعهداتش در قانون اساسی می گذارد و سپاه و بسیج نیز همچون همه سال های سپری شده ایثار را الگوی خود قرار می دهند و فارغ از همه مخاطرات و خط و مرزهای تبیین شده با تمامی امکانات و توان به کمک دولت و به خاطر مردم می شتابند همچنانکه سربازان گمنام امام زمان (عج) هم از یاد نمی برند جان نثاران آحاد جامعه اسلامی هستند که چهل سال تمام چالش ها و فشارها را پذیرفته اند و به دشمنان فرصت رخنه و عرض اندام نداده و در برابر نیرنگ هایشان مردانه ایستاده اند. بنیادهایی همچون مستضعفان و برکت و همچنین سپاه همیشه آماده و قهرمان قدس کجای پازل دولت قرار دارند که اینگونه توانسته اند نقشی پررنگ و ارزنده در رفع چالش های جامعه که از وظایف تعریف شده قوه مجریه است داشته باشند؟ و در انتهای این تراژدی که به علت عدم توجه در گذشته به پیامد سهل انگاری ها به وجود آمده بازهم نوبت آینده نگری های مقام معظم رهبری است که به داد دولت برسند تا حاصل همه صرفه جویی ها طی سنوات گذشته را در صندوق ذخیره ملی به سازمان برنامه وبودجه بسپارند تا به هزینه تبدیل شود! یادمان نرود اگر کلان سمن های مردمی با همبستگی کامل پا به عرصه نمی گذاشتند این ابر حادثه تاریخ ۲۵۰۰ ساله کشور به سادگی ها مهار نمی شد بنابراین دین دولتیان به نهادها و آحاد جامعه به آسانی قابل جبران نخواهد بود. نویسنده: حسن روانشید