میزان آمادگی برای مدیریت بحران در کشور...
به اندازه کافی وجود دارد.
پیشرفت داشته اما با مطلوب فاصله دارد.
در حد صفر است و عقب گرد هم داشته است.
 
تاریخ انتشار : جمعه ۲۳ آذر ۱۳۹۷ ساعت ۲۲:۴۶
 
 
حجاریان؛ از پراگماتیسم تا اپورتونیسم
تئوریسین‌های اصلاح طلب که دولت تدبیر و امید را ناتوان از تحقق وعده ها و حل مشکلات و چالش ها می‌دانند...

تئوریسین‌های اصلاح طلب که دولت تدبیر و امید را ناتوان از تحقق وعده ها و حل مشکلات و چالش ها می‌دانند مجبور به بازنگری در تاکتیک ها و اتخاذ دوباره موضع اپوزیسیونی شده اند.
اخیراً سعید حجاریان در مصاحبه‌های متعدد، فرمان شکست دولت روحانی و لزوم عبور اصلاح طلبان از دولت تدبیر و امید را صادر کرد. این در حالی است که از دولت دوم روحانی، هنوز سه سال باقی مانده و بالطبع قضاوت در این باره بسیار زودهنگام است. اما به نظر می‌رسد اوضاع و شرایط و قابلیت‌های دولت به گونه ای است که حجاریان را ناچار به چنین موضع گیری علنی کرده و در واقع اصلاح طلبان از کابینه قطع امید کرده اند. به خصوص این که انتخابات مجلس و ریاست جمهوری درپیش است و اصلاح طلبان بر پایه منافع جناحی کم کم راه خود را از دولتی ها جدا می‌کنند تا با فرار از پاسخگویی و فرافکنی مشکلات، شاید بتوانند دوباره پیروزی خود را تکرار کنند.
این در حالی است که دولت اعتدال تشابه فراوانی با دولت سازندگی دارد و اصلاح طلبان چنین دورانی را قبلاً تجربه کرده بودند. بنابراین از برنامه، سیاست ها و سرانجام آن( به فرض درستی سخنان حجاریان) آگاه بودند. اتفاقاً این همان نکته ای است که خود حجاریان نیز به آن اعتراف دارد. حجاریان در این باره می‌گوید: « نگاه فن‌سالاران و هاشمی به دلایل مختلف از جمله ضعف عملکرد دولت سازندگی و خصوصیات شخصی رئیس‌جمهور وقت شکست خورد، روحانی نیز همان مسیر را می‌رود و هم عاقبت با هاشمی است».
حال این سوال مطرح می‌شود چرا اصلاح طلبان در انتخابات ۹۲ و ۹۶ نامزدهای خودی را ناچار به کناره گیری کردند و حامی روحانی شدند؟ مگر تجربه دولت سازندگی پیش روی آنها قرار نداشت؟ و از سرانجام آن اطلاع نداشتند؟ مگر نمی دانستند اتفاقاً شبیه ترین فرد به آیت الله هاشمی، حسن روحانی است؟
سعید حجاریان: روحانی از خودش عبور کرده است/ وی به بسیاری از وعده‌هایش عمل نکرد/ با روحانی ائتلاف نکرده‌ایم
جواب این سوالات یک پاسخ دارد و آن اینکه اصلاح طلبان نگاه به کسب قدرت داشتند و مهم ترین عامل برای آنها پیروزی در انتخابات بود؛ بنابراین چون می‌دانستند با نامزدهایی که دارند نمی توانند موفق شوند ناچاراً به سمت روحانی چرخیدند تا به گمان خود با وامدار کردن او، سهمی از قدرت آینده را بدست آورند تا بعداً تمام قدرت را تصاحب کنند. اتفاقاً این تزی بود که حجاریان آن را بعد از روی کار آمدن دولت روحانی بیان کرده بود. آن روزها حجاریان عنوان کرده بود دولت اعتدال در راستای نرمالیزاسیون ابتدا سیاست خارجی و اقتصاد را بسامان می‌کند و در مرحله بعد با پیروزی اصلاح طلبان و کنار رفتن اعتدالیون، نرمالیزاسیون در عرصه سیاسی که به اراده سیاسی برای دموکراتیزاسیون احتیاج دارد، محقق می‌شود.
اما با شکست دولت روحانی در نرمالیزاسیون اقتصاد و سیاست خارجی، عملاً پروژه روی کار آمدن اصلاح طلبان و نظریه پردازی حجاریان هم به بن بست رسیده است. بنابراین چاره کار، فرمان عبور از دولت اعتدال برای عدم پاسخگویی و فرار از ناکارآمدی است. این در حالی است که حجاریان سال ۹۲ در مصاحبه با روزنامه بهار به صراحت عنوان کرده بود«‌اگر آقای روحانی محذوراتی دارد ما از ایشان مطالبه‌ای نداریم، بلکه به عنوان مشاورانی امین تجربیات خود را در اختیارشان قرار می‌دهیم. به قول معروف مفتاح را دندانه شو، حاضریم دندانه کلید ایشان باشیم.‌»
اما به نظر می‌رسد وقتی نگاه به قدرت و توجیه شرایط برای کسب کرسی ریاست جمهوری، مجلس و شورای شهر باشد عمداً گذشته نادیده گرفته می‌شود، نظریات و تئوری ها سیال و ژله ای می‌شوند و هر زمان می‌توان آن ها را در راستای منافع تغییر جزیی یا کلی داد.
اما حجاریان و اصلاح طلبان برخلاف میل و خواسته‌های باطنی، اگر واقعاً دموکرات اند و به دموکراسی اعتقاد دارند نمی توانند حساب خود را از دولت روحانی(که متاسفانه هم به لحاظ نظری و هم عملیاتی ضعف‌های بنیادین و جدی دارد) جدا کنند و باید پاسخگوی عملکرد و کارنامه آن باشند.
اگر غیر از این باشد(که ظاهراً هست) باید گفت برخلاف صحبت‌های حجاریان که مدعی است حمایت آنها از روحانی بر مبنای پراگماتیسم و عملگرایی بوده، اصلاح طلبان دقیقا بر مبنای اپورتونیسم و فرصت طلبی سیاست ورزی می‌کنند و بدلیل منافع جناحی و قبیله ای خود باری به هر جهت‌اند. الف 

نویسنده: امیرحسین رحمانی

کد مطلب: 107184
 
Share/Save/Bookmark