انصاف را نباید زیر پا گذاشت که اگرچه استاندار اصفهان در قیاس با دیگر مدیران محلی که توانسته با اهرم خدمت شبانه روزی و در سمتهای مختلف و به خصوص بالا دستی رهاوردهای قابل اعتنایی برای ارتقاء جامعه داشته باشد و سالهای مقدماتی ورود و ادامه خدمت را در همین استان و استانی در همسایگی و نهایتاً پایتخت بگذراند و در یکسال اخیر هم که برای این سمت در حساسترین استان کشور از هر نظر برگزیده شده، شب و روز نمیشناسد و با تمام وجود و تا پای جان در حال ایثار و جانفشانی است اما بنا به قول ضرب المثل معروف « یک دست صدا ندارد» متأسفانه اکثر دستگاههای دولتی و خصولتی که بر اساس قانون و به خصوص اعطاء اختیارات استانی رئیس جمهور به ایشان اما دیگر نیروها در بسیاری از دستگاهها همچون گذشته عمل میکنند و درست در چارچوب ساعات موظف همراه با ریزش های مرسوم دیر آمدن و زود رفتن! در محل کار خود فقط حضور مییابند! و هیچ تلاش مضاعفی با توجه به معضلات و چالشهای موجود و نگرانیهای مبتلا به در گونه از آنها دیده نمیشود اگرچه هر لحظه از سوی استاندار و بصورت شفاهی مورد تفقد قرار میگیرند که برگرفته از سعه صدر ایشان است! و حتی در مجموعه نهاد استانداری هم به جز انگشت شمارانی؛ مابقی نیروها تابع ساعات محدود اداری هستند و لحظه شماری میکنند که زنگ آخر به صدا درآید تا بنا به اظهارات اخیر رئیس جمهور ساعات موظف کاهش یافته که از 9 صبح تا 1 بعد از ظهر یعنی چهار ساعت باشد و طعنه آن کارآفرین گرانقدر اصفهانی که اخیراً در مصاحبه با رادیو اصفهان گفته بود؛ «بعضی از کارکنان دولت باید در خانه بمانند و حقوق خود را بگیرند تا سنگ اندازیها در مسیر کارآفرینی کمتر شود!» اما رسانههای متعهد همچون گذشته و انشاالله در آینده به اجرای وظایف خود که اهم آن افشاگری کوتاهیها و مشفق ایثارگریها بودهاند؛ پایبند هستند تا شاید گوش شنوایی پیدا شود و ضمن تقدیر و تجلیل جانانه از خادمان و تذکر و توبیخ جانانه بیتفاوتان؛ گامی تازه و بر خلاف گذشته در این باره بردارند زیرا بسیاری از نابسامانیهای موجود حاصل بیاعتناییهای گذشته و یکی بودن دوغ و دوشاب در دستگاههای دولتی است که اگر در زمان خود ناترازیها را برطرف میکردند؛ امروز کشور با اینگونه چالشها و بن بستهای ناگشودنی مواجه نمیشد و با توجه به درآمدهای اقلام صادراتی و به خصوص در امر نفت و میعانات؛ از صادر کننده عمده به وارد کننده کلان تبدیل نمیگردید تا در حالی که تعداد قابل توجهی از طرحهای نیمه کاره دولتی و غیر دولتی در گوشه و کنار به حال خود رها شدهاند؛ سرمایه گذار معروف اصفهان را ناچار به احداث شهرک سلامت در شرق کلانشهر نماید اگرچه یکی از بزرگترین پروژههای درمانی با پروانه ساخت فوق تخصصی حدود پنجاه سال است به صورت نیمه کاره در حاشیه جنوبی پل فردوسی زاینده رود و بوستان آیینه خانه به حال خود رها شده تا اکثر سرمایه گذاران و شرکای آن که پزشک بودند به رحمت الهی بپیوندند یا در بستر کهولت وبیماری باشند و بنای مذکور در بهترین نقطه کلان شهر که سرمایه زیادی در آن دپو شده بر اثر فرسودگی نابود گردد!
آیا بهتر نیست مسئولان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان همت کنند و ضمن هماهنگیهای لازم با شخص استاندار همیشه آماده برای خدمت؛ بار دیگر چراغ ساخت و ساز و تکمیل این مرکز درمانی را روشن کنند تا بالاخره پس از گذشت نیم قرن اسطوره ای پیدا شود که بجای کلنگ زنی های متداول در تاریخ کشور؛ منحصراً به افتتاح و رونمایی طرحهای نیمه کاره و رها شده بپردازد. البته از اینگونه سرمایههای بجا مانده از گذشته در حال انهدام آن هم در استان اصفهان باز هم پیدا میشود که هر کدام به دلایل مختلف که اکثراً واهی است؛ و مشکلشان قابل حل است؛ بسیارند که یا بن بست قانونی دارند و یا نبود سرمایه کافی و از جمله آنها میتوان به برج نیمه کارهای با همین سابقه که به حال خود رها شده در حاشیه پل وحید و نبش خیابان مارنان اشاره کرد و اسکله فلزی و سفت کاری شده ساختمان شهرداری مرکزی اصفهان در چند قدمی کاخ استانداری و انبوهی از آپارتمانهای شهرک شهید کشوری و دهها سرمایه کلان رها شده دیگر و تنها نیاز به همت مدیری دارد که در مسیر مأموریت شبانه استانی به همراه خود میگوید« هدف من از پذیرفتن این مسئولیت خطیر حل مشکلات و معضلات استان و موطن خودم بود و یا شهادت در این مسیر که امید است در باقی مانده این ماموریت شاهد چیدن نوارهای سه رنگ افتتاح همه این غریبانهها به دست ایشان و حل همه چالشهای به جامانده از گذشته باشیم.
اگرچه نیم قرن اخیر اینگونه خساذات بیصدا را به وفور همراه خود داشته که یکی از بارزترین آنها در بهترین نقطه کلانشهر اصفهان، آپارتمانهای متعدد باز هم در حاشیه زاینده رود و بوستان سعدی و خروجی پل ابوذر است که حداقل 30 سال از خالی ماندن آنها میگذرد در حالی که میتواند بیخانمانهای فراوانی را سکنا دهد تا در زمستان پیش رو سرگردان نباشند که همچون 3 دهه گذشته باد و طوفان و خاک، ساکنان بدون اجاره بهای این آپارتمانها نباشند!
روی سخن مستقیم و بدون واسطه با استاندار فخیم و گرانقدر و فعال و تا پای جان اصفهان است که آب در کوزه و ما تشنه لبان میگردیم/ یار در خانه و ما گرد جهان میگردیم؛ لطفاً گروهی قابل اعتماد از نظر تلاش و پیگیری مستمر را تشکیل و مأمور یافتن اینگونه سرمایههای مغفول مانده فراوان حداقل در کلان شهر اصفهان بفرمایند و اگر فرصتی شده دیگر استانداران را نیز در نشستهای مجازی دوشنبههای هر هفته مستحضر نمایید تا در محل مأموریت خود به این پروسه پر منفعت اقتصادی ورود پیدا کنند؛ البته بیربط نیست اگر برای اولین بار امیدتان را از کمکها بخش دولتی و به خصوص شهرداریها منفک نموده و منحصراً به مساعدتهای بخش خصوصی برای همراهی و همکاری معطوف نمایید تا شاید قسمتی از مکانیزمهای ماشهای درون کشوری از این طریق مرتفع گردد.
آیا بهتر نیست مسئولان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان همت کنند و ضمن هماهنگیهای لازم با شخص استاندار همیشه آماده برای خدمت؛ بار دیگر چراغ ساخت و ساز و تکمیل این مرکز درمانی را روشن کنند تا بالاخره پس از گذشت نیم قرن اسطوره ای پیدا شود که بجای کلنگ زنی های متداول در تاریخ کشور؛ منحصراً به افتتاح و رونمایی طرحهای نیمه کاره و رها شده بپردازد. البته از اینگونه سرمایههای بجا مانده از گذشته در حال انهدام آن هم در استان اصفهان باز هم پیدا میشود که هر کدام به دلایل مختلف که اکثراً واهی است؛ و مشکلشان قابل حل است؛ بسیارند که یا بن بست قانونی دارند و یا نبود سرمایه کافی و از جمله آنها میتوان به برج نیمه کارهای با همین سابقه که به حال خود رها شده در حاشیه پل وحید و نبش خیابان مارنان اشاره کرد و اسکله فلزی و سفت کاری شده ساختمان شهرداری مرکزی اصفهان در چند قدمی کاخ استانداری و انبوهی از آپارتمانهای شهرک شهید کشوری و دهها سرمایه کلان رها شده دیگر و تنها نیاز به همت مدیری دارد که در مسیر مأموریت شبانه استانی به همراه خود میگوید« هدف من از پذیرفتن این مسئولیت خطیر حل مشکلات و معضلات استان و موطن خودم بود و یا شهادت در این مسیر که امید است در باقی مانده این ماموریت شاهد چیدن نوارهای سه رنگ افتتاح همه این غریبانهها به دست ایشان و حل همه چالشهای به جامانده از گذشته باشیم.
اگرچه نیم قرن اخیر اینگونه خساذات بیصدا را به وفور همراه خود داشته که یکی از بارزترین آنها در بهترین نقطه کلانشهر اصفهان، آپارتمانهای متعدد باز هم در حاشیه زاینده رود و بوستان سعدی و خروجی پل ابوذر است که حداقل 30 سال از خالی ماندن آنها میگذرد در حالی که میتواند بیخانمانهای فراوانی را سکنا دهد تا در زمستان پیش رو سرگردان نباشند که همچون 3 دهه گذشته باد و طوفان و خاک، ساکنان بدون اجاره بهای این آپارتمانها نباشند!
روی سخن مستقیم و بدون واسطه با استاندار فخیم و گرانقدر و فعال و تا پای جان اصفهان است که آب در کوزه و ما تشنه لبان میگردیم/ یار در خانه و ما گرد جهان میگردیم؛ لطفاً گروهی قابل اعتماد از نظر تلاش و پیگیری مستمر را تشکیل و مأمور یافتن اینگونه سرمایههای مغفول مانده فراوان حداقل در کلان شهر اصفهان بفرمایند و اگر فرصتی شده دیگر استانداران را نیز در نشستهای مجازی دوشنبههای هر هفته مستحضر نمایید تا در محل مأموریت خود به این پروسه پر منفعت اقتصادی ورود پیدا کنند؛ البته بیربط نیست اگر برای اولین بار امیدتان را از کمکها بخش دولتی و به خصوص شهرداریها منفک نموده و منحصراً به مساعدتهای بخش خصوصی برای همراهی و همکاری معطوف نمایید تا شاید قسمتی از مکانیزمهای ماشهای درون کشوری از این طریق مرتفع گردد.
حسن روانشید -روزنامهنگار پیشکسوت
