دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا قرار است امروز با تمامی فرماندهان ارشد نظامی این کشور که بالغ بر 800 ژنرال میشود دیدار کند.پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا پیشتر بهطور ناگهانی دستور برگزاری این نشست ویژه را صادر کرده بود. این اقدام در حالی صورت میگیرد که در کنار سیاست سرکوب مخالفان داخلی با مشت آهنین و تثبیت موقعیت وزارت جنگ، سیاست خارجی آمریکا نیز در این روند تاثیرگذار است.
ترامپ در طول 9 ماه ریاست جمهوریاش ادعای رویکرد به صلح البته از دریچه جنگ را مطرح کرده است. او مدعی است که همزمان با دیپلماسی باید گزینه نظامی را نیز برای فشار و تحمیل خواستهها به طرف مقابل اجرا کرد چنانکه در اوکراین در کنار مذاکره با روسیه تسلیح کی یف و اقدام ناتو علیه مسکو را اجرا کرد. در قبال ایران در میانه مذاکرات هستهای رژیم صهیونیستی و آمریکا به ایران تجاوز نظامی داشتهاند و اکنون نیز در قبال ونزوئلا این رویه را تکرار میکند. با توجه به ادعاهای اخیر ترامپ درباره پایگام بگرام افغانستان، تشدید اقدامات نظامی با فروش میلیاردها دلار تسلیحات به اوکراین، تحرکات نظامی علیه چین و... به ظر میرسد که نشست مذکور ابعاد دیگری از رویه صلح از دریچه جنگ باشد هر چند که شواهد نشان میدهد که آمریکا عملا توان جنگی بزرگ را ندارد که فرار آن در برابر توان دفاعی یمن و نیز تن دادن به اتش بس با ایران پس از حمله موشکی ایران به پایگاه العدید نشانهای این زوال نظامی است.
نکته مهم آنکه ترامپ هر چند که با این نشست به دنبال نمایش قدرت آمریکا است که یک سوال اساسی مطرح می باشد و آن اینکه دلیل حضور 800 ژنرال آمریکایی در سایر کشورها چیست؟ آمریکا چه میزان پایگاه در سراسر جهان دارد که 800 ژنرال هدایت آنها را عهده دار هستند؟ پاسخ به این پرسش بیانگر یک اصل است و آن اینکه برخلاف ادعای آمریکاییها مبنی بر رویکرد اقتصادی و سیاسی، محور تحرکات این کشور همچنان بر اصل نظامی گری و اشغالگری استوار است. ماهیتی نظامی که در طول چند دهه جز کشتار جنایت از قتل عام بومیان در داخل آمریکا گرفته تا جنگ افروزی و حضور نظامی در سایر کشورها کارکردی به همراه نداشته است. این نشست نشانگر ابعاد مهمی از سلطه گری آمریکاست که با اشغالگری نظامی به دنبال سلطه اقتصادی و سیاسی و حفظ یک جانبه گرایی جهانی خویش است. رویهای که صدها میلیون قربانی برجای گذاشته که نمود آن را در ویتنام، کره، بالکان، افغانستان، عراق ، لیبی و دو سال است که در غزه میتوان مشاهده کرد که با حمایتهای تسلیحاتی آمریکا از تنها نیابتی منطقه یعنی رژیم صهیونیستی صورت میگیرد. این نشست نشان میدهد که آمریکا همچنان تهدیدی برای صلح و امنیت جهانی است.
ترامپ در طول 9 ماه ریاست جمهوریاش ادعای رویکرد به صلح البته از دریچه جنگ را مطرح کرده است. او مدعی است که همزمان با دیپلماسی باید گزینه نظامی را نیز برای فشار و تحمیل خواستهها به طرف مقابل اجرا کرد چنانکه در اوکراین در کنار مذاکره با روسیه تسلیح کی یف و اقدام ناتو علیه مسکو را اجرا کرد. در قبال ایران در میانه مذاکرات هستهای رژیم صهیونیستی و آمریکا به ایران تجاوز نظامی داشتهاند و اکنون نیز در قبال ونزوئلا این رویه را تکرار میکند. با توجه به ادعاهای اخیر ترامپ درباره پایگام بگرام افغانستان، تشدید اقدامات نظامی با فروش میلیاردها دلار تسلیحات به اوکراین، تحرکات نظامی علیه چین و... به ظر میرسد که نشست مذکور ابعاد دیگری از رویه صلح از دریچه جنگ باشد هر چند که شواهد نشان میدهد که آمریکا عملا توان جنگی بزرگ را ندارد که فرار آن در برابر توان دفاعی یمن و نیز تن دادن به اتش بس با ایران پس از حمله موشکی ایران به پایگاه العدید نشانهای این زوال نظامی است.
نکته مهم آنکه ترامپ هر چند که با این نشست به دنبال نمایش قدرت آمریکا است که یک سوال اساسی مطرح می باشد و آن اینکه دلیل حضور 800 ژنرال آمریکایی در سایر کشورها چیست؟ آمریکا چه میزان پایگاه در سراسر جهان دارد که 800 ژنرال هدایت آنها را عهده دار هستند؟ پاسخ به این پرسش بیانگر یک اصل است و آن اینکه برخلاف ادعای آمریکاییها مبنی بر رویکرد اقتصادی و سیاسی، محور تحرکات این کشور همچنان بر اصل نظامی گری و اشغالگری استوار است. ماهیتی نظامی که در طول چند دهه جز کشتار جنایت از قتل عام بومیان در داخل آمریکا گرفته تا جنگ افروزی و حضور نظامی در سایر کشورها کارکردی به همراه نداشته است. این نشست نشانگر ابعاد مهمی از سلطه گری آمریکاست که با اشغالگری نظامی به دنبال سلطه اقتصادی و سیاسی و حفظ یک جانبه گرایی جهانی خویش است. رویهای که صدها میلیون قربانی برجای گذاشته که نمود آن را در ویتنام، کره، بالکان، افغانستان، عراق ، لیبی و دو سال است که در غزه میتوان مشاهده کرد که با حمایتهای تسلیحاتی آمریکا از تنها نیابتی منطقه یعنی رژیم صهیونیستی صورت میگیرد. این نشست نشان میدهد که آمریکا همچنان تهدیدی برای صلح و امنیت جهانی است.
فرامرز اصغری
