حقارتی بر پیشانی اروپا

اروپایی‌ها این روزها با ادعای رویکرد مستقل و قدرت جهانی بودن رفتارهای انتحاری انجام می دهند که یکی از ادعاهای آنها را رسیدن به نقطه استقلال نظامی تشکیل می دهد. ادعایی که البته با واکنشی تامل برانگیز مواجه شده و آن مواضع روته دبیر کل ناتو است که عنوان می کند اروپا در توهم به سر می برد. هر چند که رونه دلبستگی خاصی به ترامپ دارد و او را بابا خطاب می‌کند و برخی مواضع او را نتیجه این دلبستگی می‌دانند اما باید توجه داشت که هر چند که اروپایی‌ها به فاجعه بار بودن دل بستن به امنیت آمریکا محور اذعان کرده‌اند اما سخنان روته منبی بر خیال پردازی بودن ارتش مستقل اروپایی حکایت از حقیقتی تلخ برای اروپا دارد و آن اینکه 80 سال وابستگی سیاسی، اقتصادی و امنیتی به آمریکا چنان فرسایشی را در اروپا ایجاد کرده است که از یک سو دیگر توان اجرای اهداف مشترک همچون ارتش واحد را ندارند و از سوی دیگر توهم ناجی بودن و ترس از قدرت آمریکا عملا اروپا را در لبه پرتگاه جهانی قرار داده که دیگر توان نقش آفرینی در نظم نوین را ندارد. سخنان روته گواه آن است که اروپا فرصت استقلال را با بازی در زمین آمریکا از دست داده و در نظم نوین جهانی که کشورهای نوظهوری پا به عرصه قدرت نهاده‌اند که هیچ وابستگی به آمریکا ندارند، اروپا نمی‌تواند حرفی برای گفتن داشته باشد و در نهایت قربانی دلبستگی‌هایی گذشته‌اش به آمریکا می‌گردد. این وضعیت حقارت آمیز برای اروپا چنان است که یوهان واده‌فول، وزیر خارجه آلمان اعلام کرده است که اروپا در حوزه بازدارندگی هسته‌ای همچنان برای مدت طولانی به توان نظامی ایالات متحده وابسته خواهد بود. 
سرنوشت این روزهای اروپا در کنار هشدارهای روته، درسی بزرگ برای کشورهایی است که خواهان استقلال سیاسی، اقتصادی و امنیتی و نقش آفرینی در نظم نوین جهانی هستند، و آن اینکه تکیه و دل بستن به کدخدا در نهایت جز نابودی و زوال هیچ دستاوردی به همراه ندارد. هر چند که همسویی و مطیع آمریکا بودن برای کوتاه مدت می‌تواند برخی منافع را به همراه داشته باشد اما خواست این کشور نه همراه و متحد بلکه سرسپرده و برده‌ای است که جز اطاعت و تسلیم بودن هیچ کارکرد دیگری نداشته باشد چنانکه اروپا این روزها به دلیل مخالفت با اشغال گرینلند مورد تهاجم آمریکا قرار گرفته است. رسیدن به استقلال سیاسی و اقتصادی، نیازمند برخوردار شدن از توان نظامی و امنیتی بومی محور است که در کنار ظرفیت سازی در برابر سلطه گری آمریکا می‌تواند نقش آفرینی جهانی کشورها را به همراه داشته باشد چنانکه امروز کشوری همچون ایران با تکیه بر این توان بومی دفاعی و نظامی توانسته تاب آوری اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در برابر دیکته‌های آمریکا را محقق ساخته و نام خویش را در صحنه جهانی به عنوان کشوری مستقل و آزاد طنین انداز سازد.