تاریخ در 12 تیر ماه جنایتی بزرگ را در عمق وجود خویش ثبت کرده است که همچنان آن پرونده مفتوح است چرا که سند ماهیت تروریستی و جنایتکار رژیمی به نام آمریکاست که از هیچ رفتار غیر انسانی فروگذار نیست.
در روز ۱۲ تیر ۱۳۶۷، هواپیمای مسافربری شماره ۶۵۵ شرکت هواپیمایی ایرانایر در مسیر تهران–دوبی، بر فراز خلیج فارس هدف دو موشک ناو آمریکایی یواساس وینسنس قرار گرفت و همه ۲۹۰ سرنشین آن، از جمله ۶۶ کودک معصوم، به شهادت رسیدند.
هر چند که آمریکاییها ابتدا ادعای غیرعمدی بودن این جنایت را مطرح کردند اما در نهایت اعطای نشان به فرمانده این ناو پرده از تعمدی بودن این جنایت برداشت. این جنایت بزرگ از یک سو ماهیت تروریستی و جنایتکار آمریکا را بر همگان اشکار ساخت و از سوی دیگر سکوت مدعیان حقوق بشر و نهادهای بینالمللی در برابر این جنایت نیز جای تامل دارد. شاید اگر آن روز اقدامی عملی در برابر ای جنایت صورت میگرفت هرگز فجایعی همچون کشتار بوسنی، اشغال افغانستان و عراق و تجاوزگری رژیم صهیونیستی در غزه و لبنان و اخیرا نیز جنایت بزرگ آمریکایی – صهیونیستی علیه ایران در جنگهای 12 روزه و رمضان رقم نمی خورد و امروز جهانی امنتر برای همگان بود.
آن جنایت بزرگ نشان داد که هیچ عدالتی و حقوق بشری در دنیا معنا ندارد و تنها راه مقابله قوی شدن و بومی سازی امنیت است چنانکه امروز ایران توانسته است با تکیه بر همین اقتدار پاسخی سخت به متجاوزان دهد و معادلات منطقه بویژه در تنگه هرمز به دست ایران و مقاومت رقم زده شود.
واقعیت آن است که جنایت آمریکا در هدف قرار دادن هواپیمای ایرانی جنایتی است که هرگز از سوی ملت ایران فراموش نشده و همچنان خونخواهی قربانیان آن جنایت ادامه دارد. پرونده این جنایت نشانگر آن است که کمکهای آمریکا نه برای صلح بلکه برای کشتار و ویرانی است و در این راه نیز از هیچ اقدامی فروگذار نیست.
امروز تنها راه مقابله با این ماهیت تروریستی اتحاد و قوی شدن است که زمینه ساز معادلات جدید در سراسر منطقه با تکیه بر محوریت ایران خواهد شد.
در روز ۱۲ تیر ۱۳۶۷، هواپیمای مسافربری شماره ۶۵۵ شرکت هواپیمایی ایرانایر در مسیر تهران–دوبی، بر فراز خلیج فارس هدف دو موشک ناو آمریکایی یواساس وینسنس قرار گرفت و همه ۲۹۰ سرنشین آن، از جمله ۶۶ کودک معصوم، به شهادت رسیدند.
هر چند که آمریکاییها ابتدا ادعای غیرعمدی بودن این جنایت را مطرح کردند اما در نهایت اعطای نشان به فرمانده این ناو پرده از تعمدی بودن این جنایت برداشت. این جنایت بزرگ از یک سو ماهیت تروریستی و جنایتکار آمریکا را بر همگان اشکار ساخت و از سوی دیگر سکوت مدعیان حقوق بشر و نهادهای بینالمللی در برابر این جنایت نیز جای تامل دارد. شاید اگر آن روز اقدامی عملی در برابر ای جنایت صورت میگرفت هرگز فجایعی همچون کشتار بوسنی، اشغال افغانستان و عراق و تجاوزگری رژیم صهیونیستی در غزه و لبنان و اخیرا نیز جنایت بزرگ آمریکایی – صهیونیستی علیه ایران در جنگهای 12 روزه و رمضان رقم نمی خورد و امروز جهانی امنتر برای همگان بود.
آن جنایت بزرگ نشان داد که هیچ عدالتی و حقوق بشری در دنیا معنا ندارد و تنها راه مقابله قوی شدن و بومی سازی امنیت است چنانکه امروز ایران توانسته است با تکیه بر همین اقتدار پاسخی سخت به متجاوزان دهد و معادلات منطقه بویژه در تنگه هرمز به دست ایران و مقاومت رقم زده شود.
واقعیت آن است که جنایت آمریکا در هدف قرار دادن هواپیمای ایرانی جنایتی است که هرگز از سوی ملت ایران فراموش نشده و همچنان خونخواهی قربانیان آن جنایت ادامه دارد. پرونده این جنایت نشانگر آن است که کمکهای آمریکا نه برای صلح بلکه برای کشتار و ویرانی است و در این راه نیز از هیچ اقدامی فروگذار نیست.
امروز تنها راه مقابله با این ماهیت تروریستی اتحاد و قوی شدن است که زمینه ساز معادلات جدید در سراسر منطقه با تکیه بر محوریت ایران خواهد شد.
علی تتماج
