فردا اربعین است،هم اکنون قریب به ۱۴۰۰ سال از آن اربعین جگر سوز می‌گذرد، ولی همچنان داغ آن اربعین سال ۶۱ هجری در دل عاشقان اباعبدالله، دوستداران اهل بیت، شیعیان جهان و تمامی آزادگان تازه است. اگر بخواهم دقیق تر بگویم،۱۳۸۷ سال پیش، در چنین ایامی، درست ۴۰ روز از آن واقعه عظیم و دردناک گذشته بود که کاروان اسرا با اشک و آه و ناله و شیون از شام به سرزمین نینوا مراجعت کرد و جابربن عبدالله انصاری از صحابی رسول خدا (ص) خود را به آنجا رساند تا اولین کسی باشد که قبر مبارک بزرگ قهرمان اصلی این واقعه عظیم را زیارت می کند.
اربعین حسینی برای عاشقان سیدالشهدا (ع) از جایگاهی مهم برخوردار است، آن سان که در دهه اخیرحضور کم نظیر و حتی بی‌نظیر زائران حضرتش از شرق تا غرب عالم،هر ساله صحنه‌ای به نمایش می‌گذارد که حتی روز عاشورا هم چنین عظمت و جلالی را تصور نتوان کرد.
راهیان کربلای حسین(ع) خوب دریافته‌اند که زندگی به خون وابسته است و پیکر تاریخ، بی‌خون خدا، مرده‌ای بیش نیست و سر مبارک امام شهید برفراز نی، رمزی است بین خدا و عاشقان حسین، یعنی که این است بهای دیدار.
به قول سید شهیدان اهل قلم مرتضی آوینی؛ قرن‌هاست که فریاد«هل من ناصر» سیدالشهدا(ع) پهنه زمان را پیموده است و چون نفحات حیات‌بخش روح القدس بر هر زمین مرده‌ای که گذشته است آن را به حیات عشق بارور ساخته و اینچنین،همه‌ تاریخ تو گویی روزی بیش نیست و آن روز عاشوراست. در این روزها، راهیان کربلا را بنگر و به یاد آر ورق‌پاره‌های تقویم تاریخ را که می‌گوید هزار و سیصد و هشتاد و هفت سال است که از عاشورا می‌گذرد و تو از خود می‌پرسی؛ پس این‌ همه شور و اشتیاق و این‌ همه شتاب در این راهیان شیدایی کربلا از چیست؟
امام جعفر صادق(ع)درباره عاشقان اباعبدالله فرموده‌اند:
گریستن و بی تابی کردن در تمام ناملایمات و مصایب ناپسند است، مگردر مصیبت حسین بن علی علیه السلام که آدمی در این گریه و جزع، پاداش نیز خواهد داشت.
 اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْن وَ عَلی عَلَیِ بْن الْحُسَین وَ عَلی اَوْلادِ الْحْسَیْن وَ عَلی اَصحابِ الْحُسَین
محمد عمرانی