میزان آمادگی برای مدیریت بحران در کشور...
به اندازه کافی وجود دارد.
پیشرفت داشته اما با مطلوب فاصله دارد.
در حد صفر است و عقب گرد هم داشته است.
 
تاریخ انتشار : شنبه ۲۰ فروردين ۱۴۰۱ ساعت ۱۹:۳۵
 
 
آقا مرتضی چقدر کم داریم تو را...
چقدر جایت خالی است، شاید هم جای ما خالی است. ما نیستیم و تو هستی...
چقدر جایت خالی است، شاید هم جای ما خالی است. ما نیستیم و تو هستی. هر چه هست خلأیی در فضای فرهنگی کشور است که تو را می‌خواهد.
آقا او را هنگامی که بر پیکرش نماز خواندند، سید شهیدان اهل قلم نام نهادند.
از آن زمان تاکنون که ۲۵ سال گذشته است، سید مرتضی آوینی را با نام سید شهیدان اهل قلم می شناسند و چه زیبا لقب را از آن خود کرد.
مرتضی خود را با انقلاب ساخت، انقلاب که پیروز شد، امام (ره) او را مجذوب خود کرد تا جایی که هر آنچه پیش از آن داشت، معجزه گونه از ذهن و دل او رخت بر بست و جایش را امام(ره)، انقلاب و آرمانهایش و پس از آن دفاع مقدس پر کرد. آقا سید، خود را وقف جنگ کرد تا دوران دفاع مقدس را نه برای آن زمان که برای آیندگان به یادگار بگذارد، تا یادشان نرود چه دورانی را از سر گذرانده این وطن!
نوشته‌هایش در متن مستند روایت فتح آنقدر روحانی و معنوی بود و البته هست، که بر دل می نشیند، لطیف و ظریف، آنگونه که قلم را بر روی کاغذ می گذاشت و می‌نوشت و آنگاه صدایش بر گفتار متن روایت فتح طنین انداز می گشت، گویی روح دارد و جان. با ذهن و دل آدم بازی می کند، یک بازی قشنگ عاشقانه.
به قطعه ای از دست نوشته های او که در روایت فتح با صدای خودش خوانده توجه کنید.
«...در چشم عاشق جز معشوق هیچ نیست. با عاشق بگو که در کار عشق انصاف دهد، نمی تواند، عشق همواره فراتر از عدل وعقل می نشیند؛ جنون نیز. و اصلا عشاق می گویند که این جنون عین عدل و عقل است...
جنگ اگر چه سیر آرام زندگی را برآشفت. اما غبار غفلت از مرگ را از آینه دل ها زدود.»
و این دل نوشته ها و عشق نوشته های سید شهیدان اهل قلم از او به یادگار و به خاطرات مانده است تا یادمان نرود که چه بزرگ مردی بود سید مرتضی آوینی و چه دردی کشید او از ناملایمات زمان خود، از آن زخم زبان ها و تهمت هایی که به او زدند.
راستی اگر سردار جبهه فرهنگی انقلاب اکنون بود و زنده بود، چه حال و هوایی داشت در این فضای فرهنگی کشور؟ میتوانست نفس بکشد یا به سرفه می افتاد و تنگ نفس می گرفت؟ شاید هم آستین بالا می زد و مقابل همه این غبارها، ریزگردها و آلودگی‌های فرهنگی که حال و هوای فرهنگ را گرفته است، یک تنه می ایستاد. البته ککه سکوت نمی کرد.ندای هل من ناصر ولی خویش را می شنید و اوضاع فرهنگ کشور که به ولنگاری کشیده است، او را دردمند می کرد، تا بار دیگر همچون دهه ۶۰ چون مرواریدی از صدف سر بر می آورد و تلئلو نور اندیشه انقلابی سید مرتضی، چشم نامحرمان را خیره می کرد و کور، تا دست از سر فرهنگ ناب این دیار عاشقان بردارند. که چوب حراج زده اند بعضی دلباختگان به فرهنگ اجنبی.
اما حیف، او نیست تا چنین کند و همو هم نیست که آستین بالا بزند، عافیت طلب شده‌اند و شده ایم که همین عافیت طلبی بیچاره امان کرده است.
آقا سید، عافیت طلب نبود، که اگر بود، با قلم و اندیشه اش، داد کژ اندیشان غربزده مجذوب را در نمی آورد.
دشمنی آنهایی که فرهنگ فروش بودند به جان نمی خرید، همانهایی که آنقدر فرهنگ ایرانی اسلامی را بی ارزش کردند تا تهاجم فرهنگی به شبیخون فرهنگی رسید و آنگاه ناتوی فرهنگی آغاز شد، اما اکنون دیگر نیازی به تهاجم و شبیخون و ناتوی فرهنگی نیست، ولنگاری فرهنگی جای آنها را گرفته است، کار به درون رسیده، نفوذی های فرهنگی رخنه کرده اند در دل ناب فرهنگ این وطن، فدایی می خواهد، تخریب چی دلاور می طلبد، تا راه بیراهه ولنگاری فرهنگی را صاف کند.
ای کاش بود سید مرتضی آوینی، جای ات خالی آقا مرتضی، کاشکی بودی و دسته ای می ساختی مانند روایت فتح، بزرگتر از او، اصلاً یک لشکر و سپاه جوانان را دور خودت جمع می کردی، می ساختی، هم روح را هم جسم را.
وطن نیازمند سربازان جبهه فرهنگی با اندیشه‌هایی مانند سید شهیدان اهل قلم است.
جای سید مرتضی آوینی خالی، ای کاش بود سکان کشتی فرهنگ را در دست می گرفت و به ساحل نجات می رساند.

نویسنده: محمد صفری
کد مطلب: 122178
 
Share/Save/Bookmark