میزان آمادگی برای مدیریت بحران در کشور...
به اندازه کافی وجود دارد.
پیشرفت داشته اما با مطلوب فاصله دارد.
در حد صفر است و عقب گرد هم داشته است.
 
داخلی اقتصاد خبر
تاریخ انتشار : دوشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۷ ساعت ۲۲:۰۹
 
 
انقلابی مردمی

سال ۲۰۱۱ در حالی آغاز شد که در بسیاری از کشورهای عربی غرب آسیا و شمال آفریقا تحولاتی مهم و تاثیر گذار آغاز شده بود که محور آن را قیام‌های مردمی علیه استبداد داخلی، استعمار خارجی و استقرار ارزشها و مطالبات دینی و اعتقادی بود. آغاز این راه با قیام مردم تونس بعد از خودسوزی محمد بو عزیزی جوان تونسی بوده است که در نهایت به سرنگونی بن علی پس از ۲۳ سال حاکمیت منجر شد. پس از آن مردم مصر توانستند سرنگونی حسنی مبارک پس از سه دهه حاکمیت را رقم زنند. همزمان با این تحولات مردم یمن در ۱۶ فوریه و مردم لیبی در ۱۷ فوریه حرکت‌های مشابهی را آغاز کردند که در نهایت نتیجه آن نیز سرنگونی علی عبدالله صالح در یمن و قذافی در لیبی بود. در میان مجموع حرکت‌های مردمی در کشورهای عربی نکته قابل توجه قیام مردم بحرین بود که تحت نام جنبش ۱۴ فوریه آغاز شد. آنچه مطالبه مردم بحرین بوده پایان فضای خفقان سیاسی و اجتماعی، مشارکت واقعی مردم در عرصه سیاسی و تصمیم گیری به جای حاکمیت مطلقه خاندان آل‌خلیفه، پایان دادن به وابستگی کشورشان به آمریکا، انگلیس و عربستان و نیز دوری منامه از روابط با رژیم صهیونیستی است. نکته مهم در این حرکت انقلابی آن بود که شیعه و سنی با دادن شاخه‌های گل به یکدیگر بر اصل وحدت و یکپارچگی جهت تحقق اهدافشان تاکید کردند.
اکنون ۸ سال از آغاز این حرکت مردمی می گذرد در حالی که نکات قابل تاملی در قبال آن مشهود است که تفاوت قیام مردم بحرین با سایر کشورهای عربی از جمله مصر، لیبی، تونس و ... را آشکار می سازد. تفاوت‌هایی که نشان می‌دهد چگونه آن حرکت‌ها یا با انحراف مواجه شد و یا اینکه زمینه ساز شرایط بحرانی در کشورها شد در حالی که در بحرین حرکت مردمی به رغم سرکوب‌های گسترده همچنان ادامه دارد.
مهمترین مسئله‌ای که در تحولات بحرین مشاهده می‌شود اصل وحدت و یکپارچگی مردم حول محور مرجعیت دینی است. رهبری که موجب شده تا میان شیعه و سنی وحدت ایجاد و از تفرقه و جدایی مردم جلوگیری شود. افرادی همچون شیخ عیسی قاسم مرجع عالیقدر جهان است در کنار افرادی همچون شیخ علی سلمان دبیر کل الوفاق و... نقشی مهم در این روند داشته‌اند. هر چند آل خلیفه با سرکوب مستقیم، لغو تابعیت ، استفاده از نیروهای عربی تحت عنوان طرح سپر جزیره، مقابله با نمادهای دینی و مذهبی م حتی تخریب مساجد و حسینیه‌ها و ممنوعیت برگزاری نماز جمعه در مراکز شیعه نشین، اعمال محاصره اقتصادی علیه ساکنان منطقه الدراز محل سکونت شیخ عیسی قاسم و... به دنبال برهم زدن این وحدت بوده‌اند اما عملا در تحقق طرح‌های خود ناکام بوده و همچنان این قیام ادامه یافته است. این روند چنان بوده که حتی اقدام به تبعید شیخ عیسی قاسم به عراق کردند اما این اقدام نیز در انقلاب مردم تاثیر منفی نداشته است. نکته مهم دیگر در تحولات بحرین، واکنش کشورهای غربی و مدعیان حقوق بشر بوده است که نه تنها در برابر سرکوب مردم سکوت کرده‌اند بلکه به حمایت تسلیحاتی و حتی مشارکت در شکنجه مردم پرداخته‌اند. آنهایی که با ادعای حقوق بشر در لیبی و کویت دخالت نظامی کردند در قبال بحرین همسو با آل‌خلیفه به سرکوب مردم پرداختند.
در جمع بندی نهایی از تحولات بحرین می‌ـوان گفت این انقلاب در حالی ۸ ساله شده که همچنان یکپارچگی مردمی در پیگیری مطالباتشان ادامه دارد و این برگرفته از حلقه اتصالی به نام مرجعیت دینی است که شکست سرکوب‌گری‌های آل‌خلیفه و حامیانش و رسوایی مدعیان حقوق بشر غربی را به همراه داشته است. 

نویسنده: علی تتماج

کد مطلب: 107851
 
Share/Save/Bookmark